Hoezeer pas jij je nog aan?
Op een warme zomeravond in augustus wandelde ik samen met mijn dochter door de winkelstraten van Maastricht. De winkels waren gesloten, dus het was erg rustig. We bleven staan voor een etalage en mijn oog viel op een vacature die daar ophing. Ik werd er instant blij van. Het voorbije jaar had volledig in teken gestaan van fysiek op krachten komen en daarvoor had ik mijn job in het onderwijs helemaal los gelaten.
De omschrijving in de vacature was “op mijn lijf geschreven” in die zin dat ik gewoon mezelf moest zijn om daaraan te voldoen. “Ongedwongen contact leggen met alle klanten zodat ze zich welkom zouden voelen en daardoor graag terugkomen” was de ondertoon in elk aspect van de vacature. Heel mijn lijf zei “ja” en mijn dochter moedigde me aan om mijn kans te wagen.
Mijn intentie was nog steeds om een eigen coachpraktijk te starten. Tegelijkertijd voelde ik dat het me goed zou doen terug wat meer onder de mensen te komen. In deze job zou dat prima kunnen en ik besloot aan te geven dat ik geïnteresseerd was voor maximaal 2 dagen per week. Zo zou er voldoende ruimte blijven om vorm te geven aan mijn droom en zou er intussen weer wat geld binnenkomen. Ik had dus niets te verliezen.
Het gesprek dat enkele dagen later plaatsvond met de manager van de zaak verliep vlot. Ze nodigde me uit om een dag te komen “meedraaien” zodat ze mij “in actie” kon zien. Dat leek me een heel logische vraag. Ik bereidde me grondig voor door de informatie die ik toegestuurd kreeg over de winkel uitgebreid te bestuderen.
Alles in mijn lichaam zei “JA” tegen deze kans …
Ik werd er blij van … het gaf me energie … ik had er ongelooflijk veel zin in … en ik zag het al helemaal voor me! De dag waarop ik mocht “meedraaien” genoot ik van elk moment.
Tijdens de evaluatie van deze proefdag kreeg ik te horen dat ik de indruk gaf alles erg spannend te vinden en dat ik “wat stijfjes” omging met de klanten. Om die reden besloten ze niet met mij in zee te gaan. Zelf ervaarde ik geen spanning of “stijfheid” in de omgang, maar ik besloot er niet op in te gaan. Het was immers glashelder dat ik – om welke reden dan ook – niet paste in hun profiel voor deze job. Hoewel hun verwoording hierover te wensen over liet, was hun boodschap overduidelijk. Ik parkeerde doelbewust de teleurstelling die opkwam in mij, bedankte vriendelijk voor hun tijd, nam afscheid en vertrok.
Op de fiets terug naar huis rolden de tranen over mijn wangen. Aangezien tranen komen helpen om balans te herstellen en om los te laten wat overboord mag, liet ik ze hun werk doen. Het observeren van de teleurstelling in mij terwijl het verdriet bleef opschonen hielp me om er niet in te verdrinken.
Gedurende de volgende 24 uur gebeurde er iets wat ik op z’n minst opmerkelijk kan noemen. Tranen bleven stromen en ik bleef aanwezig als waarnemer terwijl ik een diep en rauw verdriet door me heen voelde bewegen. Zelfs ’s nachts als ik wakker werd ging dit proces van loslaten onverstoord verder. Er kwamen herinneringen naar boven van allemaal situaties in mijn leven, waarin ik mij had aangepast om ergens in te passen … in eerste instantie onbewust, maar de laatste jaren helaas ook bewust. Mijn lichaam liet me voelen hoezeer ik in al deze situatie afgescheiden was geraakt van mezelf en hoe pijnlijk dat was geweest. Ze mochten allemaal opgeschoond worden en het verdriet dat erbij hoorde wilde doorvoeld worden, zodat het mijn lichaam kon helpen om los te laten.
“Ik besloot me nooit meer aan te passen om ergens in te passen.”
Het werd me duidelijk dat ik deze ervaring had aangetrokken, niet om in de winkel aangenomen te worden. Maar wel om een heel krachtig besluit te kunnen nemen dankzij deze gebeurtenis : “Ik besloot me nooit meer aan te passen om ergens in te passen.” De bevrijding die veroorzaakt werd dankzij deze beslissing voel ik nog steeds in elke vezel van mijn lijf. De toestemming – van mezelf – om onvoorwaardelijk trouw te blijven aan wie ik werkelijk ben en wat ik van daaruit (van nature) te bieden heb, is een van de meest waardevolle geschenken die ik mezelf ooit heb gegeven.
Een maand later startte ik met de eerste concrete stappen om Omhelsd in de wereld te zetten. Want ja, hierin krijgt mijn besluit alle ruimte en kan ik onvoorwaardelijk trouw blijven aan wat werkelijk klopt voor mij.
Mijn vermogen om als waarnemer aanwezig te blijven bij heftige emoties en hun boodschap te begrijpen, zorgde ervoor dat deze oude stukken konden getransformeerd worden.
Alles wat ik mocht leren over Emotiecoaching, is goud waard voor mijn eindeloze groeiproces.
Ben jij benieuwd naar wat Emotiecoaching voor jou kan betekenen? Verlang jij ernaar de boodschap van je emoties te begrijpen en voor jou te kunnen laten werken? Dan begeleid ik je daar heel graag bij.
